De mismatch

Even terug mocht ik spreken voor 450 man publiek. Bij binnenkomst op de eventlocatie zegt de organisator: ‘Je ziet er keurig uit’.  Hij bedoelde het als compliment. Maar ik dacht vooral: 'waar is het vanmorgen bij mij misgegaan'?

Voor wie mij kent, weet het (en anders weet je het nu): ‘keurig’ past niet bij mij. Niet qua energie. Niet qua key notes.

En als het gaat om mijn uiterlijk denk ik bewust na over hoe ik overkom op anderen. Niet om te voldoen, maar om verwachtingen te matchen. Ik wil kloppend zijn. Voor mezelf. En voor de mensen in de zaal.

Mismatch
Als mensen A verwachten en B krijgen, dan schuurt het. Alsof je je een flesje bruiswater opent en als je een slok neemt, blijkt de frisdrank doodgeslagen. Niks mis mee, maar je brein had zich voorbereid op prikkelend.

Bij een mismatch tussen verwachting en werkelijkheid moet het brein opnieuw schakelen. Dat kost extra cognitieve energie. Het brein moet namelijk:

🧠 herkennen dat het niet klopt met wat je verwachtte.
🧠 die verwachting bijstellen
🧠 de nieuwe situatie verwerken

Dat lijkt klein, maar het vertraagt de reactie en voelt als een micro-frictie. Bij dat doodgeslagen bruiswater maar ook tijdens mijn keynote, die dag. Waar men bij mijn opkomst waarschijnlijk dacht dat het prikloos zou worden, kregen ze een bruistablet. En dus deed ik een beroep op hun schakelvermogen. Niet ideaal omdat ik vooral wil dat hun brein 'aanstaat' voor de boodschap die ik breng.

Waar het misging
Die vraag hé, waar het misging, die ochtend voor mijn keynote aan 450 man? Ik weet het antwoord. Het was de taalbarrière tussen de kapster en mij. De kapster komt uit Griekenland en spreekt gebrekkig Engels. En mijn Grieks? Die is niet heel erg sterk. Zo veranderde mijn verzoek voor een 'wild', tikkie eigenwijs en vooral niet te strak kapsel, in dit keurige gedoe 👇.

Wat heb ik ervan geleerd? Volgende keer gooi ik mijn haar los. Stroop ik mijn mouwen op zodat mijn sleeve zichtbaar is óf ga ik voor een meer uitgesproken outfit.